Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

καποιος μαγειρευει πατατες στο φουρνο.





απογευμα.         προς βραδυ. 

ζεστη. απο καπου ακουνε κατι μουσικες. καποιος αλλος παιζει ενα κομματι στο πιανο. 
μιλανε στο ψιλικατζιδικο. μια πορτα κλεινει. ο αντωνης μαλωνει με καποιον. η κυρια χριστινα ποτιζει τα λουλουδια. καποιος μαγειρευει πατατες στο φουρνο. 


οι ηχοι απομακρυνονται.  



βουλιαζω.


ενα ξυπνητηρι χτυπα. 



ξε-βουλιαζω. 
το ξυπνητηρι μου ειναι στο οφφ. 


         ποσοι εχουν αγορασει το ιδιο ΙΚΕΑ ξυπνητηρι?

νιωθω ασφαλεια. σαν η γειτονια με τους αγνωστους να ειναι μια μεγαλη οικογενεια. και ολα αυτα γιατι αυτο το ξυπνητηρι ειναι το ιδιο με το δικο μου. 

αντι να ξυπνησω, αποκοιμιεμαι. 

δεν ειναι το δικο μου ξυπνητηρι. 

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

το τσιμπιδακι



την ειδα να ερχετε απο την αντιθετη κατευθυνση. 


λεπτη. περιποιημενη. κρατωντας μια σακουλα. περασε απο διπλα μου. κομψη. 
αλλα τοσο βρωμικη. ζει στο δρομο? 

ειχα να την δω απο κατι παγωμενα ξημερωματα... 

                              σε ενα παγκακι, ειχε γυρει πανω  στο κορμι της και κοιμοταν. Τοσο που νομισα πως ηταν νεκρη. 

                Πηγα κοντα. Η σταση του κορμιου της, αφυσικη. Κοντοσταθηκα. Το σκυλι τοσο ανησυχο που δεν ανεπνεε σχεδον. 

             Καλεσα το ασθενοφορο. 

Τα λεπτα περνουσαν. Ακουνιτη. Εμεις περιμεναμε. Μαζευτηκε κοσμος. Καποιος πηγε κ την σκουντηξε. 

Ξυπνησε. Ηρθε και το ασθενοφορο. Αρχισε να γαυγιζει το σκυλι με μανια. Απο ολο το πληθος, 


κοιταξε εμενα. εντονα. 

Γιατι φωναζει αυτο, μου ειπε με φωνη τετοια, που δεν ταιριαζε σε κλοσαρ ανθρωπο που μενει στο δρομο...Σαστισα. Ντραπηκα. 

Φοβηθηκα οτι κατι επαθες, της ειπα.


χτες, την ειδα να ερχετε απο την αντιθετη κατευθυνση. λεπτη. περιποιημενη. 

κρατωντας μια σακουλα. περασε απο διπλα μου.       κομψη. αλλα τοσο βρωμικη.                       
                       
                        ζει στο δρομο

Δεν με γνωρισε. Το βλεμμα της απυθμενο. δεν ξερει ποια ειμαι.




Αργοτερα, 

την ειδα να καθεται σε ενα παγκακι. Καπνιζε ενα τσιγαρο στριφτο. Περασα απο μπροστα της. Ηθελα να καθησω διπλα της. 



                                                   μανα τι κανεις? τι σκεφτεσαι? τι εχεις? τι επαθες? πως ηταν η ζωη σου? ποιος σε πληγωσε? 
  

  Αγαπησες? σε αγαπησαν?

                Ησουν ομορφη στα νιατα σου...Ακομα εισαι...

 
                          Οπως οφειλει ο πιστος στον αγραφο
 κωδικα της πολης με τα πολλα φωτα.

Προσπερασα.



 Κανοντας την καρδια μου πετρα.           Τοσο που πονεσα.

Φορουσε ενα τσιμπιδακι στα μαλλια. Με χαρη. Την επομενη φορα θα της μιλησω. 

Αν υπαρχει επομενη φορα. 

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

εγκληματιας γουρουνι δολοφονος

ενας ιπποτης της ασφαλτου με πινακιδα ΝΖΑ-8502 'Η ΝΖΑ-8205 ή με οποιοδηποτε αλλο νουμερο, 

μιας και τετοια νουμερα υπαρχουν πολλα...περασε με ΚΑΘΑΡΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, την ωρα που εμεις, πεζοι ειχαμε ΚΑΘΑΡΟ ΠΡΑΣΙΝΟ... 

ανενοχλητος, απαθης και ναρκισσος


Φωναξα με ολη μου την ψυχη " ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ "

Κανενας απο τους υπολοιπους πεζους,  οχι μονο δεν εξαγριωθηκε μαζι με εμενα, 

δεν γυρισε ουτε καν το κεφαλι του να δει ποιος εβγαλε τουτη την κραυγη. 



Αντι να απογοητευτω, 


-κοιτωντας την σκηνη εξω απο τον εαυτο μου- ενιωσα περηφανη που τουλαχιστον ενας

εβαλε μια φωνη. Ειναι μια καποια αρχη και αυτο.



Τουλαχιστον καποιοι δεν κοιμουνται 
ορθιοι

πηρα το 100 και τον εδωσα στεγνα.