Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

η αντανάκλαση



θες να το ζησουμε ολο δηλαδη?
είπε

πήγε στο νεροχύτη και ξεκίνησε να πλένει μερικά άπλυτα πιάτα

ναί, να το ζήσουμε όλο

έβαλα νερό στην κατσαρόλα, άναψα το μάτι

έκανα λίγο πιο πίσω να καταφέρω να δω

αν ηταν αληθινός





Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

το τανγκο της απληστιας



κυλαγε ο χρονος σε εναν σταματημενο ρυθμο


η ησυχια στους δρομους, πρωτογνωρη
ενας κρυος χειμωνας νωριτερα απο το κανονικο


οι ανθρωποι περπαταγαν πισογυριζοντας

κοιτωντας μπροστα

περιμενοντας την αρχη

μιας εποχης που ειχε φυγει

κανεις δεν κοιμοταν πια καλα το βραδυ

ενω

ακουγε ενα νανουρισμα το πρωι


για να αντεξεις την μικρη ημερα μπροστα

ποσες φορες ειχες σκεφτει

οτι

το σπιτι θα ηταν ζεστο και γεματο απλετο φως

ποσες φορες ειχες ακουσει φωνες απο τον φωταγωγο

ποσες φορες ειχες ευχηθει να εμενες σε ενα νησι

ποσες φορες δεν ειχες ακουσει τη φωνη σου_



τοσες που οι αναμνησεις σου ειχαν γινει ξεκαθαρες

και ειχες πια ολες τις απαντησεις

και τι θα αλλαζε

σκεφτηκες _


τιποτα

ή

και ολα


σκεφτηκες_


και

πως εφτασαν οι αλλοι να χαθουν και να χασουν


πως σαπισε η πολη

πως εζησαν εκεινοι_


σκεφτηκες
πως
τελικα
τα τραπουλοχαρτα
ειχαν δυο χρωματα
και το τριτο
ελειπε


εκεινο που ενωνει_

και ετσι
χωρισαν
οι χωρισμενοι
ανθρωποι
σε ταξεις
παλεψαν
τον εαυτο τους
απο πριν και μετα
και εμειναν
εκει
να
ακουν

τον ηχο της ερημου
που
καθε λεπτο πριν
εφερνε
ψιθυριζοντας
ενα λεπτο

μετα

και ο χειμωνας


ελεγαν

αυτος ο χειμωνας

θα ειναι βαρυς

αυτος ο χειμωνας

δεν θα ειναι σαν
τους αλλους


αυτος ο χειμωνας

θα εφερνε την ανοιξη
ετσι μας ειχαν υποσχεθει






Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

29.10.2011 αθηνα νυχτα τελος

περασα απο το συνταγμα το βραδυ

να παω στο γκαζι

στο λαιβ του μανωλη

στο κ44

ηταν

γεματο σκουπιδια

καποια συγκεντρωση παλι

ματ

στα σκαλια

παραταγμενα

νερα

χυμενα κατω

μια ερημια

το φως ηταν

σκοτεινο

το φως της πλατειας

πλατειας

μου θυμισε ρουμανια

μια τετοια αισθηση

σκορπια σκουπιδια παντου

ηταν σαν να το εβλεπα πρωτη φορα

ειχε κατι αλλο η ατμοσφαιρα

μια καταντια

καταντια

αυτο

κατεβηκα

την πανεπιστημιου

ερημα

στην ομονοια

εστριψα για να βγω πειραιως

για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

ΠΕΡΑΣΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ

ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΑΝΑΡΙ_μενανδρου και πειραιως γωνια

γιατι

για πρωτη φορα

φοβηθηκα

σαν να ημουν στη βενεζουελα

που δεν σταματουσαν στα κοκκινα φαναρια

γιατι εσκαγαν οι συμμοριες και τους ληστευαν

και εχω ζησει σε ολη την ευρωπη

ποτε δεν εχω φοβηθει

13 χρονων περπατουσα μονη μου, νυχτα στο παρισι

η αισθηση ομως σημερα

ηταν ...

αλλιως

εφτασα στο κ

παρκαρα

φυσουσε

ειχε ψυχρα

ηταν ολα αδεια

μπηκα μεσα

ο μανωλης ειχε λαιβ για τα γεννεθλια του

δεν υπηρχε

εκεινη η ανεμελια

ολα ειχαν αλλαξει

ηταν ενα παρτυ

που

...

με το που τελειωσε

ολοι εφυγαν

χαιρετησαν γρηγορα γρηγορα

και εφυγαν

δεν το εχω ξαναδει αυτο

και εγω

ετσι εκανα

ηθελα να γυρισω σπιτι να κρυφτω

να νιωσω προστασια

...

αυτο

νομιζω αυτο εζησα

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

η σκληρη εποχη της αθωοτητας



ειμασταν παιδια. ολοι μας.

ηταν διαφορετικος. ενα κοριτσι σε σωμα αγοριου.

ηταν πανεμορφος. με ξανθα μαλλια. και δυο τεραστια γαλαζια ματια σαν δυο σταγονες βροχης...ομορφος σαν αγγελος.

ετρεχε στο προαυλιο και τα μαλλια του ανεμιζαν. γελουσε δυνατα με την καρδια του. ενα παιδι που πασχιζε να βρει τον εαυτο του απο εκεινη την σκληρη εποχη της αθωοτητας.

μονο που ηταν τοσο μονος. και κανεις δεν τον πλησιαζε.

τα αγορια τον κοροιδευαν. πολυ.

ηταν και αυτος αγορι ομως. ηθελε να κανει παρεα μαζι τους.
ομως συχνα ενιωθε και ερωτευμενος.
οπως και εμεις τα κοριτσια, με αυτους.


δεν ηξερε με ποιους να ειναι. ενα κοριτσι σε σωμα αγοριου.


και κανεις δεν τον πλησιαζε. και ολο και απομακρυνομασταν. και τοσο τον κοροιδευαν.



μεχρι που μια μερα ηρθε ο μπαμπας του.

ανοιξε την πορτα και μπηκε στην ταξη. ο δασκαλος, εμεις, ο λευτερης*.


σιωπη.

ειπε, ειπε, ειπε...μεχρι που ειπε "ο λευτερης* ειναι απλως διαφορετικος"


παρακαλουσε τις τοσο τρυφερες και συναμα σκληρες ψυχες μας να δειξουν ελεος.


ομως η κινηση αυτη ηταν σκληροτερη και απο τη χειροτερη τιμωρια.



ο λυγμος στη φωνη του μπαμπα.

το τελος της αξιοπρεπειας του λευτερη*.


κοιταζα απο το τελευταιο θρανιο. μεσα απο τα παιδικα μου ματια μετραγα τον χρονο μεσα μου για το ποτε θα τελειωσει αυτο το μαρτυριο.

ηθελα για πρωτη φορα να παρω τον λευτερη* αγκαλια. και αυτη η αγκαλια να γινει προστασια και για αυτον κ για μενα...και ετσι να εξαφανιστει η στιγμη εκεινη για παντα...


την καινουργια σχολικη χρονια, ο λευτερης* ειχε αλλαξει σχολειο.
δεν τον ξαναειδα.
ετσι, εσβησε η αναμνηση μεσα στην ταχυτητα της νιοτης.




μερικα βραδυα πριν,

ακολουθωντας τη μαγεια της νυχτας
βρεθηκα σε ενα μερος με πολλους μοναχικους ανθρωπους.


επιασα κουβεντα με εναν ξανθο, με γαλαζια ματια. πανεμορφο αγγελο.

μιλησαμε για πολλα, για μικρα και μεγαλα. γελασαμε.

τον λεγαν λευτερη*
ανταλλαξαμε τηλεφωνα.
για δουλεια.
αγκαλιαστηκαμε. σφιχτα. σαν αδελφια.
και χαιρετηθηκαμε.
ενα κοριτσι σε σωμα αγοριου.



ξυπνησα με μια ταχυπαλμια. ιδρωμενη.
τον πηρα τηλεφωνο.

μολις το σηκωσε, τον ρωτησα. ηταν αυτος?

γιατι ρωτας? μου απαντησε με παγωμενη φωνη.


σαστισμενη, εχοντας ολη την αληθεια στο στομα, δεν μπορουσα να βαλω τις λεξεις σε μια σειρα.

....

ηταν η στιγμη της αποκαλυψης.


του ειπα την ιστορια με μισολογα.
πηγα πισω στο χρονο και ξεκλειδωσα εκεινες τις θαμμενες στιγμες. ημουν παλι 12 ετων.

μεσα σε εκεινη την ζεστη ταξη. ηταν καλοκαιρι, θυμηθηκα.

του ειπα ποσο δυσκολη στιγμη ηταν για ολους μας. και για εκεινον τον πατερα. που νομιζε οτι εκανε το σωστο. αλλα εκανε το λαθος.

τα ειχα χαμμενα.


σιωπη.



ξεροβηξε.

οχι, δεν ειμαι αυτος ειπε.



σιωπη.


και η αξιοπρεπεια, αποκατασταθηκε.



αλλαξαμε κουβεντα.
μιλησαμε.

να ανακτησουμε τον χαμενο χρονο. οσα δεν ειπαμε παιδια.
με κουβεντες μεγαλων.



κλεισαμε το τηλεφωνο ωρες μετα.


και οι δυο γνωριζαμε την αληθεια.

κατι ειχε αλλαξει μεσα μας για παντα/


τοτε. και τωρα.




Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

καποιος μαγειρευει πατατες στο φουρνο.





απογευμα.         προς βραδυ. 

ζεστη. απο καπου ακουνε κατι μουσικες. καποιος αλλος παιζει ενα κομματι στο πιανο. 
μιλανε στο ψιλικατζιδικο. μια πορτα κλεινει. ο αντωνης μαλωνει με καποιον. η κυρια χριστινα ποτιζει τα λουλουδια. καποιος μαγειρευει πατατες στο φουρνο. 


οι ηχοι απομακρυνονται.  



βουλιαζω.


ενα ξυπνητηρι χτυπα. 



ξε-βουλιαζω. 
το ξυπνητηρι μου ειναι στο οφφ. 


         ποσοι εχουν αγορασει το ιδιο ΙΚΕΑ ξυπνητηρι?

νιωθω ασφαλεια. σαν η γειτονια με τους αγνωστους να ειναι μια μεγαλη οικογενεια. και ολα αυτα γιατι αυτο το ξυπνητηρι ειναι το ιδιο με το δικο μου. 

αντι να ξυπνησω, αποκοιμιεμαι. 

δεν ειναι το δικο μου ξυπνητηρι. 

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

το τσιμπιδακι



την ειδα να ερχετε απο την αντιθετη κατευθυνση. 


λεπτη. περιποιημενη. κρατωντας μια σακουλα. περασε απο διπλα μου. κομψη. 
αλλα τοσο βρωμικη. ζει στο δρομο? 

ειχα να την δω απο κατι παγωμενα ξημερωματα... 

                              σε ενα παγκακι, ειχε γυρει πανω  στο κορμι της και κοιμοταν. Τοσο που νομισα πως ηταν νεκρη. 

                Πηγα κοντα. Η σταση του κορμιου της, αφυσικη. Κοντοσταθηκα. Το σκυλι τοσο ανησυχο που δεν ανεπνεε σχεδον. 

             Καλεσα το ασθενοφορο. 

Τα λεπτα περνουσαν. Ακουνιτη. Εμεις περιμεναμε. Μαζευτηκε κοσμος. Καποιος πηγε κ την σκουντηξε. 

Ξυπνησε. Ηρθε και το ασθενοφορο. Αρχισε να γαυγιζει το σκυλι με μανια. Απο ολο το πληθος, 


κοιταξε εμενα. εντονα. 

Γιατι φωναζει αυτο, μου ειπε με φωνη τετοια, που δεν ταιριαζε σε κλοσαρ ανθρωπο που μενει στο δρομο...Σαστισα. Ντραπηκα. 

Φοβηθηκα οτι κατι επαθες, της ειπα.


χτες, την ειδα να ερχετε απο την αντιθετη κατευθυνση. λεπτη. περιποιημενη. 

κρατωντας μια σακουλα. περασε απο διπλα μου.       κομψη. αλλα τοσο βρωμικη.                       
                       
                        ζει στο δρομο

Δεν με γνωρισε. Το βλεμμα της απυθμενο. δεν ξερει ποια ειμαι.




Αργοτερα, 

την ειδα να καθεται σε ενα παγκακι. Καπνιζε ενα τσιγαρο στριφτο. Περασα απο μπροστα της. Ηθελα να καθησω διπλα της. 



                                                   μανα τι κανεις? τι σκεφτεσαι? τι εχεις? τι επαθες? πως ηταν η ζωη σου? ποιος σε πληγωσε? 
  

  Αγαπησες? σε αγαπησαν?

                Ησουν ομορφη στα νιατα σου...Ακομα εισαι...

 
                          Οπως οφειλει ο πιστος στον αγραφο
 κωδικα της πολης με τα πολλα φωτα.

Προσπερασα.



 Κανοντας την καρδια μου πετρα.           Τοσο που πονεσα.

Φορουσε ενα τσιμπιδακι στα μαλλια. Με χαρη. Την επομενη φορα θα της μιλησω. 

Αν υπαρχει επομενη φορα. 

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

εγκληματιας γουρουνι δολοφονος

ενας ιπποτης της ασφαλτου με πινακιδα ΝΖΑ-8502 'Η ΝΖΑ-8205 ή με οποιοδηποτε αλλο νουμερο, 

μιας και τετοια νουμερα υπαρχουν πολλα...περασε με ΚΑΘΑΡΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, την ωρα που εμεις, πεζοι ειχαμε ΚΑΘΑΡΟ ΠΡΑΣΙΝΟ... 

ανενοχλητος, απαθης και ναρκισσος


Φωναξα με ολη μου την ψυχη " ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ "

Κανενας απο τους υπολοιπους πεζους,  οχι μονο δεν εξαγριωθηκε μαζι με εμενα, 

δεν γυρισε ουτε καν το κεφαλι του να δει ποιος εβγαλε τουτη την κραυγη. 



Αντι να απογοητευτω, 


-κοιτωντας την σκηνη εξω απο τον εαυτο μου- ενιωσα περηφανη που τουλαχιστον ενας

εβαλε μια φωνη. Ειναι μια καποια αρχη και αυτο.



Τουλαχιστον καποιοι δεν κοιμουνται 
ορθιοι

πηρα το 100 και τον εδωσα στεγνα.