Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

το τσιμπιδακι



την ειδα να ερχετε απο την αντιθετη κατευθυνση. 


λεπτη. περιποιημενη. κρατωντας μια σακουλα. περασε απο διπλα μου. κομψη. 
αλλα τοσο βρωμικη. ζει στο δρομο? 

ειχα να την δω απο κατι παγωμενα ξημερωματα... 

                              σε ενα παγκακι, ειχε γυρει πανω  στο κορμι της και κοιμοταν. Τοσο που νομισα πως ηταν νεκρη. 

                Πηγα κοντα. Η σταση του κορμιου της, αφυσικη. Κοντοσταθηκα. Το σκυλι τοσο ανησυχο που δεν ανεπνεε σχεδον. 

             Καλεσα το ασθενοφορο. 

Τα λεπτα περνουσαν. Ακουνιτη. Εμεις περιμεναμε. Μαζευτηκε κοσμος. Καποιος πηγε κ την σκουντηξε. 

Ξυπνησε. Ηρθε και το ασθενοφορο. Αρχισε να γαυγιζει το σκυλι με μανια. Απο ολο το πληθος, 


κοιταξε εμενα. εντονα. 

Γιατι φωναζει αυτο, μου ειπε με φωνη τετοια, που δεν ταιριαζε σε κλοσαρ ανθρωπο που μενει στο δρομο...Σαστισα. Ντραπηκα. 

Φοβηθηκα οτι κατι επαθες, της ειπα.


χτες, την ειδα να ερχετε απο την αντιθετη κατευθυνση. λεπτη. περιποιημενη. 

κρατωντας μια σακουλα. περασε απο διπλα μου.       κομψη. αλλα τοσο βρωμικη.                       
                       
                        ζει στο δρομο

Δεν με γνωρισε. Το βλεμμα της απυθμενο. δεν ξερει ποια ειμαι.




Αργοτερα, 

την ειδα να καθεται σε ενα παγκακι. Καπνιζε ενα τσιγαρο στριφτο. Περασα απο μπροστα της. Ηθελα να καθησω διπλα της. 



                                                   μανα τι κανεις? τι σκεφτεσαι? τι εχεις? τι επαθες? πως ηταν η ζωη σου? ποιος σε πληγωσε? 
  

  Αγαπησες? σε αγαπησαν?

                Ησουν ομορφη στα νιατα σου...Ακομα εισαι...

 
                          Οπως οφειλει ο πιστος στον αγραφο
 κωδικα της πολης με τα πολλα φωτα.

Προσπερασα.



 Κανοντας την καρδια μου πετρα.           Τοσο που πονεσα.

Φορουσε ενα τσιμπιδακι στα μαλλια. Με χαρη. Την επομενη φορα θα της μιλησω. 

Αν υπαρχει επομενη φορα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου