Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Τον κοιταξε οπως θα κοιταζε ενα πατημενο σκατο

δεν θελω να ξυπνησω. 
μαλλον, για να το πω καλυτερα, δεν θελω να βγω εξω, στο χαος της αθηνας. περιμενω, κατω απο το παπλωμα να κοπασει ο χαμος. κανω υπομονη. πιεζω τον εαυτο μου να κοιμηθει και αλλο. "εξω ειναι πολυ ασχημα" σκεφτομαι. 

ζω στο κεντρο της πολης. ναι, αυτη η φαβελα εχει κεντρο. το κεντρο της ειναι οσο περιπου και η φαβελα. αλλα αυτο ειναι μια αλλη συζητηση. Θα γινει και αυτη. 

Με το που ξυπνησω λοιπον, πρεπει να βγαλω τον σκυλο βολτα. εκει αρχιζει ο γολγοθας μου. στο παρκακι. ειμαι η μονη -εστω, αλλοι 4 και εγω- που μαζεουμε τα σκατα των σκυλων μας. καθε μερα. απο δυο φορες. 'Η απο οσες φορες χρειαστει. Σε καθε τσεπη, τσαντα, μπουφαν, βρισκω πλαστικα διαφανα σακουλακια για τα σαντουιτς. με αυτα μαζευω τα κακα της τιτης. δεν εχω κανει καμια ιδιαιτερη προσπαθεια ωστε να τα βρισκω στις τσεπες μου. Εχω τοσα, που πολλες φορες, μαζευω και κακα αλλων σκυλιων. Άλλα εχουν χεσει νωριτερα. Το ξερω γιατι τα κακα τους ειναι παγωμενα. Άλλα ειναι ζεστα, δηλαδη φρεσκα. Πολλες φορες, αν ταιζεις το σκυλι με το ο,τι βρεις, δηλαδη αποφαγια γκουντι΄ς δικα σου, ή καμια πιτσα και τετοια, το σκυλι κανει διαρροια. Εκτος απο λεχριτης, εισαι και ασχετος...  Μαζευω και αυτα, λοιπον. Αλλες φορες, τις περισσοτερες, τα παταω. Βλεπεις, κοιταζω παντα με προσοχη. Περπατω μεσα στο γρασιδι κανοντας scan για να αποφυγω τα περιτωματα. Πολλες φορες ομως, αυτη η τεχνικη δεν ειναι αρκετη. Το σκατο με προλαβαινει. Για τον απλουστατο λογο, οτι το σκατο ειναι πολυ. Δηλαδη, οι περισσοτεροι, δηλαδη σχεδον ολοι, δεν μαζεουν τα σκατα των σκυλων τους. Οχι, δεν θα σας κανω την χαρη να πω "περιτωματα", το ειπα μια, αρκει...αλλωστε εσεις νεοελληνες με κανετε να λεω "σκατα". Σε μια κοινωνια, που κανεις δεν μαζευει τις κουραδες των σκυλων τους ειναι απολυτη υποκρισια να μιλαμε για "περιτωματα". Κουραδες και σκατα, λοιπον.

Γυριζω σπιτι. 

Πλενω τα ποδια της τιτης. Και η τιτη εχει πατησει σκατα, καποιου αλλου σκυλιου φυσικα. Η τιτη δεν παταει ποτε τα δικα της. Ουτε κανενα αλλο σκυλι της τιτης, μιας και εμεις, οπως ειπαμε, τα μαζευουμε. 

Μετα πλενω το ενα μπιρκενστοκ. Μιση κουραδα πατημενη. "Φτου σου ρε γαμωτη", λεω. "μα δεν το ειδα το σκατο?". Το πλενω μεσα στη μπανιερα. Πλενοντας το μπιρκενστοκ, κολλαει το σκατο στο χερι μου. Μου ρχετε εμετος. Τα καταφερνω και δεν ξερναω μεσα στη μπανιερα, αλλα και πουθενα αλλου. Χαιρομαι, στιγμιαια. Με το -ολο- κατορθωμα μου...Πλενω αμεσως και την μπανιερα καθεαυτη.  αργω. στραβωνω. βριζω. "αρχισε ο αγωνας και σημερα" φωναζω. Στον εαυτο μου. "Μαλακες" λεω, "βρωμιαρηδες"...

Οπως καταλαβατε, καθε μερα, κανω μια ευχη. Την ιδια. Και μοναδικη. Να προλαβω να ζησω σε μια ομορφη αθηνα. σε μια ελληνικη κοινωνια. "Τι ειναι κοινωνια, μαμα?" 

Την φανταζομαι κοκετα, και λιωνω... εσεις μπορει να γελατε. Ισως και να ειμαι υπεραισιοδοξη.

"There is no alternative", ομως. δεν μου εχει απομεινει κατι αλλο, περαν τουτης της ευχης. Και του να μαζευω τα σκατα, στωικα. 

Ευχαριστω

1 σχόλιο:

  1. ...και που να φτάσεις να φανταστείς στο επόμενο μάθημα... της κοκέτας. τι είναι ηθική κι ελευθερία... εκεί να δεις τι έχεις να σύρεις...

    αλλά μην φοβάσαι για τα σκατά. κάθε μέρα γινόμαστε πιο πολλοί με τα σακουλάκια. κάποιοι μάλιστα παίρνουν και design eco-friendly από ανακυκλωμένο χαρτί της άνω ζουαζιλάνδης... αλλά τουλάχιστον τα μαζεύουν. είναι μια ελπίδα lifestyle.

    ΑπάντησηΔιαγραφή